Categories:

Waarom alleen tijd zo waardevol is (blog 2/2)

In de vorige blog vertelde ik je waarom ik alleen tijd zo belangrijk vind. In deze post ga ik je meenemen naar het praktische gedeelte in het dagelijkse leven. Hoe voel je nou dat je behoefte hebt aan alleen tijd (red flags)? En heel belangrijk: wat kun je doen om het meeste uit die alleen tijd te halen? Ik beschrijf hier wat mijn red flags zijn, hoe ik dit ervaar en hoe ik dit oplos door alleen tijd te creëren. Uiteraard is dit voor iedereen anders, dus ontdek waar jouw eigen red flags zitten en hoe jij graag alleen bent! 🙂 

Red flags

Rode vlaggen, of ‘red flags’. Deze term gebruikte ik veel in mijn oude functie. Ik werkte toen als Fraude Officier bij een grote verzekeraar en was het belangrijk om vast te stellen wanneer er sprake was van een rode vlag en we dus alert moesten zijn. Ik zal je alle details besparen, maar kan je wel zeggen dat mensen heeeeul creatief zijn als het gaat om frauderen ;-). 

Anyway, wanneer is er bij mij sprake van een rode vlag, zodat ik bewust word van mijn behoefte aan alleen tijd? Ik zal ze hieronder kort vertellen!

Onrust in mijn hoofd
Tja, dit is toch wel een duidelijke rode vlag, alleen merk ik hem meestal pas vrij laat op. Ik ben vanuit het verleden heel erg geconditioneerd om vanuit mijn hoofd te leven (en ik denk velen van ons!). Daar is niets mis mee, maar op een gegeven moment diende het mij niet meer. Nu merk ik dus vaak een soort onrust op. Dit uit zich in onder andere veel gedachten hebben en daar ook soort van in blijven hangen.

Dus bijvoorbeeld (piekeren over mijn bedrijf): “Ik heb straks geen vast inkomen meer. Wat nou als ik geen klanten heb? Dan heb ik helemaal geen inkomen! Shit, dan moet ik waarschijnlijk weer verplicht in loondienst terwijl ik dit helemaal niet wil! Dus ik kan dan niet mijn hart volgen. Dan heb ik wel gefaald.”
Zie je wat er gebeurd? Van de ene ‘angst’ in de andere. En dat terwijl er helemaal niets aan de hand is! Dit voelt voor mij dus als onrust in mijn hoofd. Ik blijf er gewoon in hangen en heb niet door dat het niet de werkelijkheid is. Een hele grote rode vlag dus! 😉

Drakenmodus = aan
Ik noem het altijd gekscherend de drakenmodus. Ik kan er altijd wel om lachen achteraf (mijn man iets minder ;-)). Het voelt voor mij als geen energie hebben om te reageren op de kleinste dingen. Mijn man vraagt bijvoorbeeld wat ik wil eten vanavond. Voor mij voelt dit als een heeeeule grote vraag, eentje waar ik vooral geen zin in heb om over na te denken. Mijn reactie? Een hele lelijke. Ik kan niet anders zeggen. Mijn man reageert daar vervolgens op zijn beurt weer op “waarom reageer je zo raar?”. Ik vind natuurlijk dat ik normaal reageer en snauw dat terug.
Gevolg: mini-burgeroorlog is geboren. En dan komen we vanzelf bij de volgende vlag ;-).

Cirkels draaien in een ‘ruzie’
Jaja, dit is een beste. Eigenlijk verlies ik hier het overzicht (helicopterview) over wat er gebeurd in een woordenwisseling. Gevolg: ik blijf star bij mijn standpunt en weiger ook maar om mee te veren naar de ander. Er komt op een gegeven moment echt wel een punt dat ik ook in zie dat het op dat moment bij mij ligt, maar als ik alleen tijd nodig heb en dit gebeurd, dan komt dat moment een héél stuk later ;-).

Buiten deze rode vlaggen om zijn er natuurlijk nog veel meer. Denk bijvoorbeeld aan:

  • Geïrriteerd zijn als je telefoon overgaat / Als mensen iets van je willen
  • Niet genieten van gezelschap (feestjes etc.)
  • Overbezorgd zijn om dingen
  • Veel moe zijn, ondanks genoeg slaap
  • Veel frustratie voelen
  • Een hekel hebben aan de gedachte om alleen te zijn (ja echt! iets met projectie). 


Wat kun je doen als je alleen tijd hebt?

Goed, nu hebben we het ‘probleem’ besproken. Wat is nu de oplossing? Alleen zijn! Maar hoe doe je dat?!
Spoiler alert: het is in ieder geval niet scrollen op insta of televisie kijken (sorry! :-))

Waar ik zelf heel goed op ga zijn de volgende dingen:

Bezig zijn met mijn verzorgpaard / sport
Het is heel gek, maar de minuut dat ik het terrein van stal oprijd, word ik al rustig. Als ik dan aan kom bij Jebro (paard ;-)) en haar op zie kijken naar me, dan ben ik eigenlijk alles al vergeten. Vervolgens ben ik een paar uurtjes alleen met haar bezig (poetsen, rijden/longeren, voer klaarzetten, stal uitmesten (ja zelfs dit werkt ontspannend!), etc.)
Ik ben op dat moment gewoon bezig met mijn sport en sta ook dichtbij de natuur. Paarden spiegelen je heel erg, dus het geeft ook eye-openers (iets met oren in de nek als ik zelf een bui heb…).

Dit werkt overigens ook als je een andere sport beoefent. Ga lekker alleen hardlopen, zwemmen, etc.!

Koptelefoon op, afzonderen en gewoon zijn.
Ga je slecht op stiltes? Ga lekker naar een ruimte waar je alleen bent, zet je koptelefoon op en ga lekker zitten/liggen. Het kan muziek zijn, een geleide meditatie, bepaalde (natuur)geluiden, you name it! Het is maar net waar jij blij van wordt. Ik zet vaak een geleide meditatie op van ongeveer 20 minuutjes en dan ben ik echt al goed op weg om weer te zakken in mijn lijf. 

Wandelen
Oeh deze werkt bij mij ook heel goed! Als het me allemaal even teveel is dan vraag ik of mijn man bij de kinderen wil blijven, pak mijn jas en schoenen en loop de deur uit. De ene keer zonder koptelefoon, de andere keer met. Keihard een muziekje aan, heerlijk. Vervolgens ga ik een halfuurtje door de buurt lopen. Zonder doel, zonder ‘moeten’. Ik voel mijn voeten op de grond, glimlach naar mensen die ik tegenkom. Dit werkt voor mij al als ik door woonwijken loop, maar het is nog fijner als je bijvoorbeeld door het bos of op het strand gaat lopen!
Na 30 minuten kom ik thuis en kan ik mijn man en kinderen veel beter handelen. Ik blij, zij blij 😉

Wat kun je nog meer doen om alleen te zijn en tot jezelf te komen?

  • Iets creatiefs doen (bijvoorbeeld fotografie)
  • Schrijven 
  • Puzzelen
  • Koken / bakken
  • Leer bijvoorbeeld haken en ga dat doen
  • Lezen

Zoals je ziet zijn er genoeg mogelijkheden om je alleen te vermaken en tot jezelf te komen. Op het begin zul je echt wat weerstand ervaren, dit hoort erbij. Gevoelens van eenzaamheid komen misschien omhoog, je wilt je bezigheden ‘delen’ met anderen om je heen.
Maar waar ik vooral last van had was een schuldgevoel. Zeker als je moeder/vader bent van (jonge) kinderen kun je hier last van hebben. We worden toch een beetje geconditioneerd met het idee dat we alle tijd voor onze kinderen moeten hebben. Alle aandacht, tijd en energie ‘hoort’ bij je kinderen te zijn. Ik deed dit ook de eerste jaren. Ik zette mezelf volledig opzij voor het gezin. Maar uiteindelijk liep ik tegen gigantische muren aan (alle red flags die ik eerder beschreef waren er bijna constant!). Pas toen ik mijn schuldgevoel los kon laten en écht kon gaan genieten van mijn alleen tijd werd ik weer de gezellige vrouw, moeder en partner.
Dus, shoutout voor alle geweldige papa’s en/of mama’s: regel die oppas, zet die telefoon op stil, blok een paar uur in je agenda en GA! Jij bent het belangrijkste, happy parents, happy kids. 

Ik hoop dat je wat hebt gehad aan mijn tips. Mocht je moeite hebben met alleen zijn, of weet je niet waar je moet beginnen? Stuur me een berichtje en samen kijken we hoe jij ook die waardevolle me-time kan pakken! Ook een Human Design analyse kan je daarbij helpen. Door je design te kennen, weet je waar je meer openstaat voor conditionering en zul je je hiervan meer bewust zijn tijdens je me-time. 

Als je het leuk vindt laat dan in de comments achter hoe jij tegen dit onderwerp aankijkt en of je jezelf erin herkend. Vind ik leuk om te lezen! 🙂 

Liefs,

Irina 

2 Reacties

  1. Als kind ben ik veel alleen geweest en dat maakte somber. Eenmaal de 30 gepasseerd wilde ik niet meer alleen zijn, ik had het genoeg gevoeld. Pas veel later kon ik er weer van genieten om een avond, dag of zelfs weekend alleen te zijn. Het grote verschil is dat het nu een keuze is en vroeger meer een gevolg van de situatie. Als ik alleen ben doe ik vooral de dingen die ik anders nooit doe, dat maakt het ook leuk. Nu zit ik ook de hele dag alleen op mijn kantoor aan huis, dat was in de Corona tijd echt wel eenzaam. Ik was gewend te reizen voor mijn werk, regelmatig mensen te zien tijdens werk en in vrije tijd. Toen dat wegviel voelde het alleen zijn weer als gedwongen. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij waar dat vandaan kwam. Kiezen voor alleen zijn werkt positief en brengt je terug bij jezelf!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *