“She remembered who she was
and the game changed” 

Ik kan me die dinsdagmiddag in februari 2017 nog zó goed herinneren. Ik stond te discussiëren in de Kruidvat over een paar euro korting op een, jawel, zwangerschapstest. Gevolg: de halve rij kon meegenieten van mijn nutteloze discussie en het doen van deze test zat alles behalve in mijn planning, dus ik stond daar al op hete kolen (met hormonen). Awkward!

Eenmaal thuis aangekomen kon ik er niet meer onderuit: een dikke vette plus! De grond viel onder mijn voeten weg. Alle beren kwamen de weg op:

“Hoe kan ik nou voor een baby zorgen als ik niet eens voor mezelf kan zorgen?!”

“Wat gaat mijn werk ervan vinden nu ik net een jaarcontract hebt gekregen en maanden met verlof ga?!”

“Wat gaat m’n omgeving hiervan vinden aangezien we nog niet lang samen zijn?!”

Ik zie mezelf nog staan in de woonkamer met mijn paniekerige hoofd. Maar de zwangerschap afbreken? No way. We dachten er niet aan!

De zwangerschap verliep niet zonder slag of stoot. Emotioneel en mentaal zakte ik helemaal weg, maar mijn stoere-ik (lees: mijn harnas) vond dat ik me niet moest aanstellen en hup: wees gewoon blij! Gevolg: ik bleef ‘lachen’ en niemand wist hoe het écht met me ging.

Toen mijn dochter vlak na haar geboorte voor het eerst bij me werd gelegd voelde ik niets. Ik was helemaal leeg.

De maanden van mijn verlof waren heftig. Die spreekwoordelijke ‘roze wolk’ was ver te zoeken. De borstvoeding lukte niet, mijn man zijn jaarcontract werd niet verlengd en kwam daardoor thuis te zitten en ik?
Ik voelde me een vreselijke moeder. Ik keek ontzettend uit naar het einde van mijn verlof zodat ik weer kon werken (lees: vluchten).


Met een ware boer-met-kiespijn-lach begon ik weer met werken. Ik vertelde iedereen hoe “fijn het was om moeder te zijn”, terwijl ik van binnen kapot ging van ellende. Dit hield ik goed vol, totdat mijn toenmalige manager mij op de 7e werkdag na mijn zwangerschapsverlof vroeg hoe het nou écht met me ging.
Ik barstte in huilen uit. Ik kón niet meer.
Waar ik dacht dat werken me wel zou afleiden van al mijn emoties en gedachten, bleek dit niet zo te zijn. Mijn leven was één grote helse donderwolk geworden. Ik kon niet genieten van onze prachtige dochter, voelde me een verschrikkelijke moeder en een vreselijk mens.

De depressie was geboren.

Na maanden van therapie en medicijnen kwam ik er bovenop. De depressie was echt heftig en zwaar, maar zoals je wel vaker van mensen hoort: achteraf gezien had ik ‘m niet willen missen. Ik ben er echt 10 keer sterker uitgekomen en ik ben erdoor in contact gekomen met wie ik nu eigenlijk echt ben. Dit heeft echt voor een enorme verandering in mijn leven gezorgd en de eerste stap op het pad van persoonlijke ontwikkeling was gezet!

Sinds die tijd is er veel gebeurd. Mijn spirituele reis is in een sneltreinvaart gegaan. Onze tweede dochter is geboren en ik heb mogen ervaren hoe het voelde om moeder te worden zónder depressie. Sindsdien heb ik me volledig verdiept in persoonlijke ontwikkeling en dit heeft me niet meer losgelaten.

Mijn droom? De ‘lessen’ die ik heb geleerd doorgeven aan anderen, zodat ook zij weer kunnen genieten van het leven. Want ik weet als geen ander hoe heftig en uitzichtloos het leven kan zijn als je je niet jezelf voelt en daardoor helemaal vastloopt!

Dit is typisch Irina
  • Als ik iets interessant vind en ‘aan’ ga, dan blijf ik onéindig doorkakelen erover! (wat soms best irritant kan zijn voor anderen)
  • Ik schrijf graag met mega veel uitroeptekens en loooove emoticons!! 😀
  • Ik vind het heerlijk om verschillende dingen te ontdekken en hier ook met anderen over te kletsen. Vandaag de dag hebben we het over de snelheid van het licht (wat ik overigens nog steeds niet begrijp, haha), de andere dag lul ik met je mee over het ontstaan van de wc-rol. Behalve politiek, daar haak ik dan toch wel af.
  • Ik ben altijd in voor avonturen. Groot, klein, maakt niet uit. Hoe vaak ik wel niet tegen mijn man heb gezegd: “Zullen we iets geks doen, iets wat we nog nooit hebben gedaan?!”. Ik vind het gevoel zo heerlijk dat je alle controle even los mag laten en je kunt verwonderen over alle nieuwe dingen die je tegenkomt! Mijn man is overigens niet altijd even enthousiast, maar dat terzijde 😉
  • Ik werk echt in focustijden. Consistent hele lange werkdagen maken is voor mij echt een no-go (hallo Projector), dus ik omarm mijn energielevel en ontspan veel tussendoor.
Als je het mij vraagt? 
Mindset is alles! 

Ik ben er heilig van overtuigd dat iedereen het leven kan creëren wat hij of zij wil. Uit ervaring weet ik dat ‘slachtoffer zijn van het leven’ je niets gaat brengen. Denken in oude, destructieve patronen en overtuigingen gaat je niet verder helpen; dat is ons hoofd wat een loopje met ons neemt!

“Als je doet wat je deed, dan krijg je wat je altijd kreeg”

Als je me zou kennen, dan zou je weten dat…

  • Ik door o.a. mijn jeugd veel verschillende rollen heb aangenomen in het leven. Door deze ontdekkingstocht heb ik zóveel geleerd over mezelf en wie ik wél wil zijn. En weetje: ik vind mezelf eigenlijk toch wel een leuk mens! 🙂
  • Mijn liefde voor dieren heel groot is. Ik ben dol op onze katten Dino en Chouffe en ik ben gezegend dat ik op een prachtig paard, genaamd Trajano, mag rijden!
  • Ik geen geduld heb met boodschappen doen. Het enige leuke eraan vind ik het scannen *BLIEP*, om het vervolgens metéén in mijn tas te proppen, zonder dat ik eerst alles uit de kar, op de band, in de tas moet doen (hoe omslachtig?!). Dan zullen we het maar niet hebben over de steekproef na het scannen waardoor de helft toch weer uit de tas moet… 😉
  • Ik een méga zon-aanbidder ben! Het liefste ga ik op een warm eiland zoals Ibiza wonen. Geef mij een handdoek, tanning spray (met spf uiteraard, ik moet wel het goede voorbeeld geven), en een koptelefoon voor de foute liedjes en bákken maar!
  • Mijn muzieksmaak heel breed is. Er is echt geen touw aan vast te knopen. Van Marco Borsato (ja echt, nog steeds), tot aan DJ Brennan Heart of Paul Elstak (hakkeuh!)
  • Ik dól ben op snelle auto’s!! Überhaupt auto’s. Mijn favoriet? Audi SQ5 3.0 TFSI Quattro (nog even doorsparen ;-)). Ik weet alle merken+types zo te benoemen en aan het kenteken kan ik inschatten uit welk bouwjaar die is. Hoe bedoel je obsessie…
  • Ik volgens mijn man “bij Arnhem al op de rechterrijstrook ga rijden om vervolgens bij Den Haag de afslag te nemen.” Een Irina’tje noemt hij dat. Hij mist vaak de afslag, ik dus nooit 😉
  • Een “Irina’tje” ook wordt gebruikt als ik drie verschillende boterhammen met 3x verschillend beleg smeer. Waaronder uiteraard 1 met hagelslag. Iets met guilty pleasure… 😉
Ik gun jou dit ook!

Nou ja, uiteraard niet de bovenstaande dingen. Tenzij jij ook geen afslagen meer wilt missen omdat je te lang op de linker rijbaan bent blijven gassen en je niet meer naar rechts kan door een lange vrachtwagen. 😉

Eigenlijk komt het kiezen voor jezelf op hetzelfde neer: je neemt je verantwoordelijkheid door op tijd naar rechts te gaan en dus het heft in eigen handen te nemen. Je laat je niet meer beïnvloeden door die vrachtwagen die rechts rijdt en jou dus in de weg zit. Je bent geen slachtoffer door de handelingen van een ander. Dus trap dat gas in, pak die rechterbaan en ga voor die afslag! Jouw doel, jouw leven, jouw keuze!

Wil jij dit ook? Of wil je gewoon even sparren over welke auto, uit welk bouwjaar het snelste is? 😉 
Stuur me een berichtje via onderstaand formulier! Ik vind het leuk om wat van je te horen!!