Categories:

Laatst drukte ik op een verkeerde knop en toen was ik de helft van mijn oorspronkelijke website kwijt. Ik had eerder namelijk al wat zitten rommelen met een nieuwe template en nieuwe teksten en ik had deze opgeslagen als concept.

Toen ik daarna dus één dingetje wilde aanpassen en op publiceren drukte, kwamen ook die concepten mee. Oeps, haha. Typisch Irina weer dit.

Maar goed, ik ben niet voor één gat te vangen, dus ik heb m’n hele agenda leeggemaakt en ben gaan zitten bouwen en schrijven en tadaaa! Hier istie :-).

In de ‘over mij’ pagina ben ik intuïtief begonnen over mijn depressie. Dit is voor mij een hele belangrijke gebeurtenis geweest. Door de depressie ben ik een ander pad ingeslagen: mijn eigen pad. Op dat moment wist ik dat natuurlijk niet, maar achteraf is dit voor mij heel duidelijk geweest.

In 2018 blogde ik over mijn depressie: mijn ‘eigenwijzemama-blog’. Schrijven werkt helend voor mij. Deze blog is inmiddels al lang offline. Ik deed er niets meer mee. Misschien was het wel te confronterend.

Een paar jaar geleden kreeg ik een prachtig cadeau van mijn tante voor mijn verjaardag: een gebundeld boek met al mijn teksten/blogs erin. Het naslagwerk van deze intens heftige periode, toen mijn dochter nog maar zo klein was.

Door het herschrijven van mijn ‘over mij’ pagina raakte ik nieuwsgierig. Ergens voelde ik dat ik klaar was om deze donkere periode van mijn leven weer terug te lezen. Dus ik opende het boek en las de eerste blog die erin stond:

1 mei 2018

Je bent nooit alleen, mama

De allesoverheersende leegte vult de kamer.
Het zuigt mijn energie op.

Ik kijk om mij heen en zie van alles.
Een dak boven mijn hoofd, een partner, een baby.
Mijn baby.

Ze ligt met haar grote mooie ogen naar mij te kijken.
Als ze ziet dat ik kijk, geeft ze me een grote glimlach.
Ik lach terug en ze speelt verder met haar knuffel.

Het lijkt voor de buitenwereld het perfecte plaatje.
Maar diep van binnen huil ik.

Hoe kan ik mij zo voelen als ik naar mijn kleine meisje kijk?
Alles om mij heen lijkt leeg.
De kamer, de energie, de wereld.
Mijn hart.

Ik wil haar zien, haar energie voelen.
Langzaam reik ik naar haar.
Hopend op gevoel.
Hopend op contact.

Het lukt me niet.
Mijn handen zijn leeg.
Mijn energie is op.
Ik heb het gevoel alsof ik haar kwijt ben.

Na een lang gevecht geef ik het op.

Het zit er niet in.
Niet vandaag.
Misschien ook morgen niet.
Misschien wel nooit.

De tranen stromen over mijn wangen.
Mijn blik is nog altijd op haar gericht en ik zie hoe leuk ze aan het spelen is.
Ze lijkt zich niet bewust te zijn van mijn gevecht.

Opeens kijkt ze op.
Ze laat haar knuffel los en kijkt mij indringend aan.
Door mijn tranen heen maken we oogcontact.

Iets in mij zegt dat ik haar in mijn armen moet nemen.
Dit keer lukt het me.
Ik til haar op.

Hangend op mijn schouder kijkt ze mij aan.
Ze legt haar handje op mijn wang.
Mijn tranen stromen over haar handje.
Het lijkt haar niet te storen.
Ze aait over mijn wang en veegt mijn tranen weg.

Ik kijk in haar blauwe ogen.
Ze lijken op die van mij.
Dezelfde kleur, dezelfde blik.

Haar ogen beginnen te stralen.
Ze legt haar armen om mijn nek.
Haar hoofd rust op mijn schouder.

Ik voel haar energie stromen.
Mijn hart vult zich met haar liefde.

Het is goed zo, mama.
Voel je niet schuldig als je jezelf alleen voelt.
Maak je ook geen zorgen als je denkt dat je mij kwijt bent.

Ik zal jou altijd weer opzoeken.
Dan zijn we weer samen.
En hoef je jezelf niet meer alleen te voelen.

Toen ik dit terug las, stroomden de tranen weer over mijn wangen. Ik kan nog precies voelen hoe leeg ik toen was. Mijn volledige gevoel was uitgeschakeld. Alsof ik er zelf niet meer was. Bang voor de pijn, bang voor de realiteit.

Ik ben mijn lieve tante zó dankbaar dat ze dit heeft gebundeld en aan mij heeft gegeven. Anders waren deze teksten weg. Uitgewist. Verdwenen. Alsof er een deel van mij niet meer zou bestaan.

Nu kan ik dit deel weer terughalen. Er met liefde naar kijken en heel belangrijk: anderen ermee helpen. Want dat is wat ik nu doe. Anderen laten zien dat er een uitweg is, ook al voel je je nog zó kut en zijn je dagen nog zó donker.

Dat is ook wat ik wil gaan doen: af en toe een eerdere blog uit mijn depressie delen. Anderen ermee inspireren. Een hart onder de riem steken. Maar ook: mezelf eraan herinneren dat deze periode deel mocht uitmaken van mijn leven en mij veel heeft gebracht!

En met mijn dochter en mij is het trouwens ook goedgekomen ;-). Ik zie haar bagage van deze tijd. Ze is er echt niet helemaal ongeschonden uitgekomen. Maar door mijn eigen proces kan ik haar bagage wat verlichten. Terugpakken wat niet van haar is. En heel belangrijk: haar er met liefde mee ondersteunen!

Liefs,

Irina

Een reactie

  1. Lieve Irina,
    Ik heb het boek met liefde voor jou gemaakt en het doet mijn zeer dat jij zo alleen stond hierin.
    Graag had ik dit met jou gedeeld want “gedeelde smart is halve smart”.
    Wij zijn geen familie van praten over je gevoelens, “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”.
    Was het motto bij ons thuis en we hadden er nog één “niet zeuren opstaan en gewoon weer doorgaan”.
    Dat is misschien goed voor een ander maar niet voor iedereen.

    Dikke knuffel,
    Liefs je tante Yo

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *