innerlijk kind

Categories:

Diep van binnen zie ik haar.
Het onschuldige kleine meisje.

Haar ogen klein en koud,
haar lijfje verslagen en krom.

Ergens onderweg is ze haar speelsheid verloren.
Het mocht er niet meer zijn.

Ze kijkt me aan met een vragende blik.
Vindt het duidelijk niet fijn.

Ik ga op mijn knieën zitten.
Vraag haar om bij me te komen.

Schuifelend komt ze op me af.
Haar laatste beetje vertrouwen.

Ik pak haar hand en warm het op.
Sla mijn armen om haar heen.

Zachtjes geef ik haar een kus.
En fluister ik in haar oor:

“Lieverd, het is goed.
Ik neem het hier nu over.

Jij mag spelen,
onschuldig zijn,

de wijde wereld in gaan.

Ik draag jouw pijn,
jouw verdriet,
jouw leegte.

Zodat jij weer rechtop kan gaan staan.” 

Nog geen reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *