Vandaag had ik mijn praktijkexamen jaar 1 van de opleiding Holistisch Therapeut.

Verbazingwekkend genoeg was ik niet zenuwachtig, maar ook écht lekker zat ik niet. Het was de bedoeling om een cliënt een behandeling te geven, inclusief intake en afsluitend gesprek.

Ik mocht gelukkig in de ochtend al ‘behandelaar’ zijn (iets met: dan zijn we er maar vanaf 😉)

Tijdens de behandeling merkte ik dat ik in mijn hoofd schoot. Ik was me ineens zó bewust van het feit dat mijn trainer observeerde en er dus ‘iets van moest vinden’. En boem: weg was ik. Geen idee waar naartoe, maar duidelijk was dat ik niet meer bij m’n gevoel kon blijven. Gelukkig merkte ik dat zelf op dat moment niet, dus ik deed verder mijn ‘ding’.

Na de sessie kreeg ik van mijn geweldige trainer te horen dat ik geslaagd was! Yess! 🔥

“Maar Irina, waar was je nou ineens? Wat gebeurde er?”. Geen idee, antwoordde ik haar. Ik schoot in mijn hoofd, denk ik?!

Maar, zoals eigenlijk altijd, had zij het al 10x eerder door dan ik zelf: ik schoot mijn jarenlange, diepe conditionering in: het idee dat ik mezelf moet bewijzen.

Dat kleine, gekwetste meisje kwam ineens weer omhoog en vond dat ze niet goed genoeg was. Tijdens de intake voelde ik iets intuïtief aan, waar de cliënt zich nog niet bewust van was. Een dieper liggende wond, die zij nog niet kon aankijken. Ik legde dit open en bloot op tafel en ergens ben ik toen mijn zelfvertrouwen verloren. Bang om in verbinding te blijven met mijn intuïtieve zelf. Want wat als ik het fout had?!

Gevolg: ik ging ‘hard werken’. Overcompenseren. Uit mijn gevoel, in mijn hoofd. De verbinding was weg.

Toen mijn trainer me deze spiegel voorhield, voelde ik de pijn opkomen. Ze had gelijk. Ik voelde mijn open hart centrum meteen aan gaan. Jarenlang heb ik me voor mijn gevoel móéten bewijzen. Voor mijn vader, voor mijn moeder en eigenlijk dus vooral voor mezelf.

De tranen kwamen op. Ik voelde de pijn daarbinnen zitten. Hell did I know dat ik hier nog steeds mee rondliep?! Hij kwam keihard aan, maar die spiegel was tegelijkertijd ook zó welkom.

Ik snap nu ook waarom ik al die tijd al het minste voel bij het hartcentrum in Human Design. Alsof ik ‘m niet snapte. Alsof die er eigenlijk niet bij hoort in de chart..

Ik kón hem gewoon nog niet openen, nog niet zien. Maar daar gaat verandering in komen! Ik weet nu dat ik mag vertrouwen op mijn intuïtie. En ik wéét dat ik mezelf voor niets of niemand meer hoef te bewijzen. Ik voel het!

Alsof het Universum het geregeld had, hoefde ik als enige ’s middags niet te blijven om cliënt te zijn. Dus ik kon na mijn feedback gaan.

Intuïtief stuurde ik mijn auto vanuit Moerkapelle richting het strand. Dé plek waar ik tot rust kom en weer kan zakken in mijn lichaam.

En ik voelde meteen dat ik hierover een blog wilde schrijven. Dus hier zit ik dan: aan een heerlijke cappuccino, met mijn voeten in het zand, met het geluid van de zee en spelende kinderen op de achtergrond, een blog te schrijven voor mijn website. Al maandenlang lukte het me niet om te verzinnen wat ik moest schrijven.

En nu?

Met een prachtige eye-opener, een wakker geschud hartcentrum en een extra dosis zelfliefde knal ik zomaar deze blog eruit! 💜

Zo werkt het dus ineens wel 😉

Heb jij je als kind moeten bewijzen? Hoe voelt dit voor jou nu? Ik ben benieuwd!

Liefs,

Irina

2 Reacties

  1. Wat een prachtige blog, zo vanuit je zelf maar ook zo mooi kwetsbaar. Hiermee laat je zien dat kwetsbaarheid je juist verder kan brengen en je weer een stap verder kan brengen op weg naar je eigen ik en ontspanning.
    Gefeliciteerd met het behalen van je examen, je hebt er hard voor gewerkt!

  2. Van harte gefeliciteerd! En wat kan je toch mooi schrijven.
    Voor mij hoef je je niet meer te bewijzen!
    Renée

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *